sábado, 19 de febrero de 2011

magia potagia

En tiempos en que historias de paganos y cristianos se mezclaban, cuenta la leyenda que fue San Patricio el elegido para propagar la fe de Cristo en tierra irlandesa, y de alguna manera los Leprechaun, gnomos oriundos de Irlanda, se pusieron a sus órdenes ayudándolo con sus poderes mágicos a difundir la palabra de Dios. El Santo amaba profundamente la Naturaleza y solía tomar elementos de ella para ilustrar sus mensajes, fue así que comenzó a enseñar el misterio de la Santísima Trinidad utilizando los tréboles de tres hojas originarios de las aldeas de los Leprechaun como ejemplo. Se dice que San Patricio y sus discípulos inventaron la costumbre de regalar tréboles como símbolo de buenos deseos y de protección, ritual que, habiendo trascendido los límites de la religión, llega hasta nuestros días como un gesto universal de demostración de afecto.

Pero ¿quiénes y cómo son los Leprechaun? 

" Los Leprechaun son los guardianes del Tesoro Ancestral que sus antecesores, los Thuata de Danna (hijos de la Diosa Diana), dejaron en Irlanda al marcharse a los mundos subterráneos. Nadie que no sea Leprechaun sabe en qué consiste este tesoro, aunque se dice que está enterrado en algún lugar de Irlanda dentro de una caldera de esmeraldas.

" Los Leprechaun son gnomos pequeños que aparentan edad avanzada, siempre van vestidos de verde y todos son zapateros, aunque sólo fabrican zapatos para uno de los dos pies (nadie sabe si para el derecho o para el izquierdo, pero eso no es importante para ellos).

" Los zapatos hechos por los Leprechaun se cotizan muy bien porque son mágicos. Entre otros secretos poderes se les atribuye que con ellos jamás podrías perderte, ni dar malos pasos, ni alejarte de la senda que marca tu destino. Obviamente son carísimos, se pagan sólo con monedas de oro puro, que los Leprechaun guardan celosamente de los humanos pero gastan con generosidad en sus fiestas, la más importante de las cuales es la de San Patricio todos los 17 de Marzo.
" Para nosotros los humanos ver un Leprechaun es prácticamente imposible. Un poquito más fácil es escuchar el sonido de sus martillos cuando están trabajando en sus famosos zapatos, eso sí, sólo en los bosques de Irlanda y en noches de luna llena. Si un humano tiene la suerte de verlos seguramente será porque están algo borrachos, debido a que en sus habituales festejos beben en exceso un tipo de cerveza elaborada de manera casera utilizando cebada, malta y hojas de trébol. La otra alternativa es que el que esté algo borracho sea el humano, en ese caso los Leprechaun lo rescatarán y lo ayudarán a volver a su casa sano y salvo, pero nadie podrá saber que fueron ellos porque sus zapatos mágicos no dejan huellas, ni siquiera en el recuerdo del rescatado...
" Hay una sola manera bien segura de ver un Leprechaun: después de un día entero de lluvia se debe esperar escondido en un bosque de tréboles -sólo de tréboles- a que aparezca el arco iris en el cielo... y en el exacto punto en que sus rayos tocan el verde suelo de Irlanda, ahí mismo podrás encontrar un Leprechaun...

¡¡¡Salud, lectores y hasta la próxima historia!!!

Magosto 2010

Dalgunha maneira os retos estimúlannos. Explicarémonos.  O traballo consistía en representar, ler ou contar historias no “faladoiro de Outono”. As ideas xurdiron rapidamente e foi a representación parodiada do magosto a que gañou Queriamos actuar todos. Improvisamos a decoración, ensaiamos pouco e, témolo que dicir, fracasamos coa música, pero… estamos contentos co resultado da obriña titulada a  d´evolución do magoto. Por iso queremos plasmala na nosa revista
 (D)EVOLUCIÓN DO MAGOSTO
-Ai , ai,  aiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii!
-Pero…que che pasa?
-Pois… E que veño do magosto do colexio e….ai, ai aiiiiiii……
-Para xa! Cóntame o que pasou
-Pois que … o ano pasado os de quinto foron o monte a recoller a leña para facer o magosto…ai, aiiiii…  
-Pois… nos tiramos as castañas a cabeza dos rapaces e fixemos dobre cucurucho
-Ai,  aiiiiiiiiiiii…pero non vimos os  carballos nin as cerdeiras
-Xa! Pero fixemos xogos con globos de cores, non? Agora vasme dicir que non o pasaches ben!
-Ai, aiiiiiiiiiiiii… Conteillo aos meus veciños e…? Ai, aiiiiiii… Ríronse de min
- E logo? Non o  vexo tan gracioso. Non estivo tan mal e metíannos as castañas no cucurucho. Como non me gusta mancharme, pedinlle a un amigo que as pelara e  non tiven nin que tirar o cucurucho o lixo.
-Ai, aiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii. Ti non tes remedio!  O ano pasado paseino moi ben metendo  as mans nas cinzas. Imaxina o meu ataque de risa cando pintei a media clase. E cando te pintei a ti?  Ja, ja jaaaaaa…
-Pois …é verdade. Foi moi divertido. Ja, ja ja… Que magoa! Espero que o ano que ven o celebremos no monte e que demos un paseo
-Ai, aiiiiiiii… Xa non sera o mesmo. Despois do que contaron os meus veciños, xa non será  tan divertido Ai,aiiiiiiiiiiii…
-E logo , que contaron?
-Contaron que ían todo o día e que comían alí.  Que recorrían o monte, que buscaban leña e que organizaban xogos. Ai, ai…
- Ai, ai… tes razón. Xa non será o mesmo pero…nos farémolo divertido. O ano que ven traeremos as castañas, asarémolas no forno, contaremos contos, cantaremos cancións e…
-Sabes unha cousa! Empecemos a ensaiar.
- Pero , eu non sei cantigas galegas                                                                   
-Coñecemos  aquela  que canta  o teu avó  cando hai unha xuntanza
- Tes razón . Empeza así. Rosiña, rosa ,roseira…non?                         
- Fagámolo. É posible que ata alguén aturuxe. Ja  ja. É ben certo: non se divirte quen non quere.

Os artistiñas de 5ºA                                                                                                                         

Carnaval